lieve opa,
elke dag samen op de fiets,
door het bos de hond uitlaten,
pakje mentos erbij en fietsen maar.
het was altijd gezellig,
je was mij tweede papa.
je werd ziek,
en het ging steeds slechter met je.
je ging naar bejaarden te huis
je kwam nog elke weekend thuis.
maar later kwam je maar 1 dag in de week.
daarna, kwam je al helemaal niet thuis.
dat maakte oma verdrietig,
en toen ging het steeds slechter en slechter met je.
elke dag kwam er wel een familie lid langs,
dan vond je altijd heel fijn.
en als ik als klein meisje avond vierdaagse moest lopen.
moesten we altijd langs je kamer,
daar zat je dan,
in je rolstoel voor je kamer.
we zwaaiden als een gek naar elkaar.
en ik moest weer verder.
later kon je niet meer je bed uit.
je lag daar maar,
en sliep de hele dag.
het ging steeds slechter en slechter en slechter.
je lag aan zuurstof,
zodat je nog even bij ons kon zijn.
om afscheid te nemen,
van mijn grote knuffelbeer.
die nacht, verliet je ons.
de volgende ochtend kwamen we allemaal bij 1.
om elkaar te troosten,
lieve opa,
je bent nu al bijna 3 jaar bij ons weg.
we zullen je nooit vergeten,
en je blijft voor altijd in ons hart.
ik mis je.